Help! Is er iets mis met mij? Het desperate-housewife-gevoel waarmee ik afgelopen dagen sukkel, vind ik niet eens zo dramatisch meer. Ik begin zelfs al gewend te raken aan het opruimen, afwassen, poetsen en strijken. (En nu ben ik zeker dat mama en papa thuis een heuse vreugdedans aan het doen zijn...)
De werkdagen zijn nog altijd hetzelfde ingedeeld, lange dagen en afwisselende taken. De telefoon die nooit stil staat... daar moet ik nog steeds aan wennen. Een kwestie van gewoon worden? Ik hoop het. Chaos in mijn hoofd toen ik drie mensen aan de lijn had die allemaal informatie wouden: één duitser en twee fransen. Oke Eline, rustig blijven en vooral geen verfranst Duits praten of andersom. Ik zou dus eerst telefoon nummer 1 afhandelen, en de anderen zeggen dat ze moesten wachten en dat ik "zo snel mogelijk bij hen zal terug komen". Mijn zesde zintuig -dat ik niet heb- voelde de lichte frustratie van de mensen al. Ik legde de hoorn neer na 10 à 15 minuten en had de drie mensen goed verder kunnen helpen. Euforie!
Dus, SOS Piet, wat hebben we geleerd vandaag?
1. Poetsen, strijken en opruimen is het einde van de wereld niet.
2. Kalm blijven!
3. The mission isn't always impossible.
A bientôt!
xxx Eline
Geen opmerkingen:
Een reactie posten